Θάνατος επί Πιστώσει Βιβλία Λογοτεχνία Παγκόσμια

Είδα Τότε Απ’ Τη Μισάνοιχτη Πόρτα Γιαγιά Ξαπλωμένη Στο Κρεβάτι της Στη Μέσα Κάμαρα… Βαριανάσαινε Λαχάνιαζε Πνιγόταν η Ανάσα Σφύριζε Και Κοβόταν… Μόλις Είχε Φύγει ο Γιατρός Αφού Πρώτα Έσφιξε Σοβαρός τα Χέρια Όλων… με Μπάσανε Δωμάτιο… Την Πώς Πάλευε Ν’ Ανασάνει το Πρόσωπό Κίτρινο Κόκκινο Λουσμένο Στον Ιδρώτα Σαν Μάσκα Που από Στιγμή σε Θα Έλιωνε… Κάρφωσε Βλέμμα Αλλά Ακόμα Κι Εκείνο Αγάπη… Μ’ Έσπρωξαν Να Φιλήσω… Εγώ Έσκυψα Πάνω Χέρι Έκανε Νόημα Πως Όχι… μου Χαμογέλασε Αδύναμα… Κάτι Προσπάθησε Πει… Φωνή Τριβόταν Λαιμό Δεν Έβγαινε… Παρ’ Όλα Αυτά Τέλος Κατάφερε… Όσο Πιο Γλυκά Μπορούσε Ψιθύρισε: «Να Δουλέψεις Σκληρά Μικρέ Φερντινάν!» Φοβόμουνα κατά Βάθος Καταλαβαινόμασταν… Τελικά Σίγουρο Είναι Δούλεψα Σκληρά… Μα Αυτό Αφορά Κανέναν Άλλο… Πριν Ταξίδι Στην Άκρη Νύχτας Τέρμα του Κόσμου Ήταν Μεγάλος Πόλεμος Μεγάλη Σφαγή Στρατιώτης Φερντινάν Μπαρνταμού Μόνον Φερντινάν: Ένα Παιδί Μεγαλώνει Ζωής Χείλος Αβύσσου Ταΐζουν Απόλυτος Φόβος Αχαλίνωτη Απόγνωση Υποκρισία Στους Ρυθμούς Μαύρης Κωμωδίας Χρεοκοπημένης Κοινωνίας Επικείμενης Καταστροφής Μαθαίνει Λέει Ιστορία Τρόπο Συγκλονιστικό: Φωνές Παραμιλητά Βρισιές Σιωπές Πικρά Τραγικά Φλύαρα Αποσιωπητικά… Προπάντων Γέλια Γιατί Πλέκει Νήματα Χάους Υστερίας Γύρω Τις Δεξιοτεχνικές Σταυροβελονιές Ραμπελαί: Γελάει Πηγαία Περιγελάει Τον Εαυτό τους Άλλους Θεούς Δαίμονες Βέβαια Ανθρώπους Γυρίζει Σελίδες Αυτού Επικού Bildungsroman Εφηβεία Ορμή Πάθος Κόβουν Προχωράει Χωρίς Λυπάται Ούτε Ψυχή Σώμα Του? Ξοδεύει Αλύπητα για Αντέξει Σταθεί Στα Πόδια Περπατήσει – Εντέλει Ζήσει Λόγος Ανατρέπει Πάντα Λογική Γραμματική Σύνταξη? Έτσι Κινείται Πατάει Γκάζι Καίγοντας Ομορφιές Πίστεις Λέξεις Τρέχει Δίχως Φρένα Βιβλίου Βλέπουμε Φτάνει Ζωντανός Όρθιος Έτοιμος Νέα Αρχή