Ντιμινουίτες για Αγίους Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

Κι Ήταν Νομίζω Εκείνη η Στιγμή Που Στεκόμουν Στο Κατώφλι Ακριβώς Άνοιγμα της Πόρτας Τότε Συνειδητοποίησα Πόσο Αλλιώτικος Είναι ο Δικός μας Κόσμος Γέννησε Και Διαφορετικός από Αυτόν Εκεί Έξω Πολύ Έχουν Ξεχωρίσει οι Δυο τους Πια Κανείς Δεν Μπαίνει Βγαίνει Παράξενο Πώς Δουλεύει το Κουρασμένο Μυαλό μου Αλλά Θυμάμαι Ότι Μόλις Στάθηκα Κάτω Πρέκι Ένιωσα Πάνω Βλέμμα Θεών Πρώτη Φορά Συναντιούνταν Είχαν Γνωριστεί Ποτέ Ένα Τρυφερό Γεμάτο Αγάπη Άλλο Παγερό Αδιάφορο Χλευαστικό Μόνο Κατάλαβα Ποιο Αυτό με Φοβίζει Περισσότερο Απ’ Όλα Ντιμινουίτα: Μια Μινόρε Συγχορδία Λίγο Διαφορετική· Απόκοσμη Παράταιρη Ανάμεσα Στις Υπόλοιπες Σαν Κάτι Να Λείπει Κοινό Άξονα Τη Μουσική τα Κείμενα Συλλογής Μάς Πηγαίνουν Σκυλάδικα Ελληνικής Επαρχίας ως Τις Ηνωμένες Πολιτείες Δεκαετίας του ’90 Κει σε Φανταστική Γερμανία Όπου Ιστορία Έχει Εξελιχθεί Διαφορετικά Ό Τι Στην Πραγματικότητα Ακόμα «Ου Τόπους» Άχρονους Ανώνυμους Ήρωες Πασχίζουν Κάνουν Ίδιοι Αντιλαμβάνονται Σωστό Ανακαλύπτουν Την Αλληλοκατανόηση Αναζητούν Πραγματικό Νόημα Τέχνης Έρχονται Αντιμέτωποι Πένθος Ίδιες Πεποιθήσεις