Ξέρει η Πάπια Πού Είναι Λίμνη Ιστορίες Αμαρτίες Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

… Μέσα Μου Ζει Ένας Σκάνταλος Τύπος Καλικάντζαρος Θα Λαχταρούσε η Ζωή Όλη Να Είναι Πιρουέτες Ακροβατώ Έξω Νου Και Νόµου Παραβιάζω Ωράρια Γονιµοποιώ Ωάρια Αδιαφορώ για Τις Συνέπειες των Πράξεών – Σάµπως Αυτοί Που Μετρούν Ξαναµετρούν Βγάζουν Καµία Άκρη Ξεφεύγουν Μήπως από το Τυχαίο Κι Πρόσκαιρο της Ύπαρξης Νιώθω Στιγµές Σαν Νότες Υπακούω Στον Εσωτερικό Μονάχα Ρυθµό… Επιµένει Χοροπηδάει Πιτσιρίκι Εκείνο Έκανε Διαρκώς Ζηµιές Έβγαζε σε Όλους Γλώσσα ο Κόσµος του Ήταν Άγραφο Χαρτί Άλλοτε Ζωγράφιζε Μουτζούρωνε Κάποτε Έβαζε Φωτιά Θαυµάζω Όσους Ξεκινούν Περίπτερο Βρίσκονται Στην Άλλη Κόσµου τους Όπου Γης Πατρίς Ανθρώπους-Πουλιά Εγώ Είµαι Δέντρο Γίνεται Πουλί ως Τι Μπορείς Ελπίζεις Δροσίζεις Όποιους Ξαποσταίνουν Ίσκιο σου Προτιµούν τα Φτερωτά Φτιάχνουν Φωλιές Απολαµβάνουν Καρπούς Σκιούρια οι Αλεπουδίτσες Κυρίως Δε Όταν Σηκώνεται Άνεµος Φουσκώνουν Φυλλωσιές Πανιά Καραβιού Ας Κρατούν Ρίζες Στο Ίδιο Μέρος Κάνεις Τον Αέρα Μουσική Φτάνει Εκεί Εσύ Δεν Βρεθείς Ποτέ «Πάλι Τραγουδάει Δέντρο…» Λένε