το Ταξίδι Που Λέγαμε... Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

Είναι Άνοιξη! Απόβραδο με Πνίγει η Άνοιξη μου Κόβει Την Ανάσα Δεν Αντέχει Πια Ψυχή Να Κουβαλήσει Τόση Ομορφιά Σαν Φορτώσεις Στη Ράχη Μιας Κάμπιας Ένα Κόκκινο Ρόδι Φουσκώνουν οι Φλέβες Πονάει το Αίμα Παλεύουν Βλαστήσουν Σπόροι Μέσα Και Υπάρχει Χώμα για Ριζώσουν Αρκετό Νερό Ποτιστούν Όταν Έπρεπε Κόψω Όλους τους Άγριους Θάμνους Ελευθερωθεί Τοπίο ’Κανα Λυπήθηκα τα Φίδια Που Θα Είχαν Άλλες Φωλιές Κρυφτούν Φυλάξω Λίγο Ώρα Ανάγκης Τ’ Αδέσποτα Διψούσαν Τώρα Πώς Φυτρώσουν Βολβοί Όνειρα Παρ’ Όλα Αυτά Λέω Πως Βρίσκω Κάποιες Λύσεις Πάντα Ξεχασμένο Άδειο Κονσερβοκούτι Στην Φτάνει Φυτέψω Λουλούδι Εποχιακό «Δεν Ξέρω Αν Άλλο Πλάσμα επί της Γης Υπηρετεί Λατρεύει Τόσο Εφήμερο Όσο Εσύ!» Είπε Κάποτε Ένας Εραστής «Αμέ! Πεταλούδες!» του Απάντησα