Πώς Φιλιούνται οι Αχινοί Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

Οκτώ Και Μισή Βράδυ Μήνας Ιούνιος Έβραζαν Στο Παγκράτι Πενθώντας Πάφαπούφα το Δικαίωμα Εις Εργάζεσθαι Φιλείν Σαλονάκι Ευάερο Μα Αέρας Ούτε για Φου Ένα Κλιματιστικό της Ύστερης Αρχαιότητος Ανάδευε Τον Καπνό Παραιτημένο Οιασδήποτε Άλλης Φιλοδοξίας Μια Βρύση Κάπου Βάθος – Δεν Ακουγόταν Σίγουρα Έσταζε Ολόκληρο Ήταν Έκθεση Χαλασμένων Υδραυλικών Εκείνο Μήνα Λες Κι οι Βαλβίδες Περιοχής Είχαν Εγκαταλείψει Ομοθυμαδόν Την Προσπάθεια Έσταζαν Πλημμύριζαν Χωρίς Καμιάν Εγκράτεια Είχε Μπει Ακόμα Ιούλιος Καύσων ο Αθηναϊκός Αχνίζαν τα Τσιμέντα Μέσα Έξω Νερά Ξεχείλιζαν Στα Μωσαϊκά Λεκανάκια των Επειγόντων Κανείς Ασχολούνταν με Τη Βλάβη Όλο Έλεγαν «Αύριο» «Να Ηρεμήσω Πρώτα» Κάποιοι «Τον Άλλο Φεύγουμε» «Κανείς Να Φροντίσει » η Έρση: «Mόνο Νύχτα Ακούγεται Σιγά» Καλοκαίρι Αυτό Που Πέρασε Θα ’Ρθει Αθήνα? Πόλη Στενεύει Μέρα Πέντε Άνθρωποι Καθηλωμένοι Στους Δρόμους Στις Μνήμες τους σε Όσα Έγιναν Δε Γίνουν? Σώματα Πέφτουν Σωρηδόν Στην Άσφαλτο Στ’ Ανάμεσά Γερασμένη Χελώνα Παρακολουθεί Βουβή Ατελείωτη Παρέλαση Ανθρώπων Έχουν Ήδη Εξαντληθεί Συνεχίζουν Πορεύονται Χάρη Άλλων Ή Ακριβώς Σ’ Εκείνους