Πλαστελίνη Βιβλία Λογοτεχνία Παγκόσμια

Ισορροπώντας Κρίσιμα Μεταξύ Ωμότητας Και Λυρισμού Ντοκουμέντου Φαντασιακού Αφήγησης Αμείλικτων Δράσεων Δημόσιου Άκρως Προσωπικού Ευαισθησίας Κυνισμού το Ιδιότυπο Σκηνικό Σύμπαν του Σίγκαρεφ Θα Μπορούσε Να Διαβαστεί ως Ένα Υπεραφομοιωμένο Μετα-Καφκικό της Μετασοβιετικής Περιόδου ο Δεκατετράχρονος Μαξίμ -Το Κεντρικό Πρόσωπο Έργου- Είναι Πάσχον Σώμα Μιας Ολόκληρης Κοινωνίας Που Τον Περιβάλλει Φέρει Μέσα Κάτι από Τη Σκληρή Ζωή Αδελφού Συγγραφέα Ενώ Μιλάει Ή Αποκρίνεται (Αν Πρόσωπο) Ελάχιστα Αντιθέτως Αναγνώστης Θεατής Έρχεται σε Επαφή με Έναν Καταιγισμό Σκέψεων Περιγραφών Όλα Σταδιακά Στοιχειοθετούν Μωσαϊκό Βαθύ Ψυχισμό Αγοριού - Ενός Ψυχισμού Άρρηκτα Συνδεδεμένου Την Κοινωνική Πολιτική Συνθήκη Λέγαμε Επομένως Ότι Κρίνεται Δείχνεται Βιάζεται Αδικείται Βανδαλίζεται Κρύβεται Μια Ολόκληρη Κοινωνία Ανθρώπων Χωρίς Γίνεται Γνωστός Λόγος Κατάφωρης Αυτής Βίας: Εδώ Συγγραφέας Δεν μας Δίνει Καμία Απάντηση οι Μόνες Ενδεχομένως Στιγμές Σύνδεσης Ταύτισής Αυτό Αγόρι Όταν Κλείνεται Στο Δωμάτιο Καταφύγιό Όπου Εκτονώνεται Καλλιτεχνικά Πλάθοντας Αγάλματα Πλαστελίνη Συνομιλώντας τους Νεκρούς (Τη Μητέρα Φίλο Του) [ ] (Από Εισαγωγή Βιβλίου)