Περί της Τέχνης του Πολέμου Βιβλία Ανθρωπιστικές Και Κοινωνικές Επιστήμες Πολιτικές

ο Μακιαβέλλι Στο Πόνημά του Περί της Τέχνης Πολέμου Καταγράφει Τον Γενικότερο Θεωρητικό Στοχασμό Χρήσης Ένοπλης Βίας Αναδεικνύοντας το Θεμελιώδες Πολιτικό Ζήτημα Εποχής Του· Τη Δημιουργία Νέων Στρατιωτικών Θεσμών Και Επιχειρησιακών Διαδικασιών Αναπτύσσοντας Παράλληλα Πρώιμο Επιστημονικό Προβληματισμό Γύρω από Οργάνωσης-Χρήσης Στρατιωτικής Ισχύος ως Κύριο Μέλημά Εγγράφεται η Στρατιωτική Οργάνωση των Ιταλικών Κρατών Γενικότερα Ειδικότερα Δημοκρατίας Φλωρεντίας Αυτό Γιατί Πόλεμος Αποτελεί Θεμελιακό Υπόβαθρο Γέννησης-Εξέλιξης Κράτους-Έθνους Ενώ Τέχνη Είναι Μόνο Αντικείμενο Πολιτικής Πέρα τα Ζητήματα Αμιγώς Φύσης Απασχολεί Παρακμή Στην Ιταλία Την Οποία Αποδίδει Παραγκώνιση Αρχαίων Ελληνορωμαϊκών Πολεμικών Ηθών Αυτή Συνακόλουθα Στη Γενικότερη Έκπτωση Γίνεται Εκείνη Κραυγή Αγωνίας Που Αναζητά Έναν Ηγέτη για Να Οδηγήσει Πολυπόθητο Risorgimento Επανένωση Θα Αργήσει Τρεις Πλέον Αιώνες (1861) Άποψη Λέγαμε Ότι Έργο Εκδοχή Ηγεμόνα Χωρίς Λάμψη Βέβαια Opus Magnum Φλωρεντινού Στοχαστή Άλλωστε Ίδιος Θεωρούσε Πολιτική Αρχή Ταυτόσημη με Αγάπη Ειρήνη Αλλά Ατελή Γνώση Διεξαγωγής Αφού Θεμελιώδης Λειτουργία Κράτους Ήταν Προστασία Εχθρικές Επιβουλές εκ Τούτου σε Πολλά Σημεία Κείμενο Αποκτά Δοκιμιακό Χαρακτήρα Απολαύσει Αναγνώστης Δεν Πρέπει Συγχέει Μεσαιωνικό Πραγματισμό Αποφθεγμάτων Αφηρημένο Αμοραλισμό