Οδός Αβύσσου Αριθμός 0 Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

Την Περίοδο του Εµφυλίουπολέµου Στη Μακρόνησο Κατοικεί η Ωµή Βία ο Τρόµος Απελπισία Στον Αριθµό Μηδέν της Οδού Αβύσσου Δε Μένουνόµως Μόνο «Δήµιοι» Και Θύµατα· Σ’ Αυτή Κοινωνία Παράνοιας Ανήκει Ασυµβίβαστος Ιδεολόγος Μικροαπατεώνας Περιθωριακός Που Κάνει Τον Βασανιστή Αλλά Ψευτοδιανοούµενος «Ανανήψας» Απαγγέλλει Παθιασµένα Ποίηση Στους Παλιούς Συντρόφους Του…«Η Φρίκη Μακρόνησος Χωράει σε Βιβλία Διαβάζεται Μες Στα Μάτια των Τρελών Μόνο Τ’ Αυτιά Λαυρίου Πρόφτασαν Στην Αρχή Ν’ Αρπάξουν Κάτι Ξεφτίδια Απ’ Τις Φωνές…Στην Γιατί Αργότερα Ράγισαν Κι Αυτά Δεν Άκουαν Πια Τίποτα Έτσι Απόµειναν οι Σκύλοι –Με το Προφητικό τους Ένστικτο– Να Σκορπούν Καρβουνοσωρούς Οιµωγές Σα Μαύρουςχρησµούς Έβγαιναν τα Σπλάχνα Προαιώνιου Ζώου» Εδώ Είναι Σπίτι Μενέλαου Όχι Οδός Αριθµός Ανθρώπου 1 Χρειάζεται Χτυπήσεις Πόρτα Ανοιχτή Μπορείς Μπεις Μ’ Αναµµένο Φανάρι Καρδιάς Μου Νύχταφωτίζω σου Μενέλαε Βρήκα Περάστε Αδέρφια Όλους Μάς Μένει Ένας Άνθρωπος Καίγεται Ήλιο Φωτίζειγιάννης Ρίτσος Απρίλης 1955Απόσπασµα από Ποίηµααφιερωµένο Μενέλαο Λουντέµη Εφ Αυγή 22 5 1955