Ν’ Ακούω Καλά Τ’ Όνομά σου Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

Όταν Μιλούσαν Εκείνες οι Γυναίκες Νόµιζες Ότι Κάποιος Ουράνιος Υποβολέας Τούς Ψιθυρίζει τα Λόγια Ευφάνταστος Μουσικός Κινεί Τις Άπειρες Χορδές των Αντιστοιχιών Ζωής Και Γλώσσας Ξεπηδούσαν Ακάλεστες Λέξεις Έσκαγαν Σαν Λουλουδένια Μπουµπούκια Στους Αιθέρες Καθαρίζοντας Πάλι Την Ψυχή Τον Νου Παλµοί Αναπαλµοί της Οµιλίας Αγαλλίαζαν Ακοή η Εκφορά Ουσία Ταίριασαν Ίσως Ιδανικά Σ’ Ένα Ευφρόσυνο Αµάλγαµα Οδηγούσε Γλώσσα Ηθικό Στερέωµα –Ασκίαχτο Απ’ Σκοτάδια Χαιρεκακίας– Δηµιουργούσε Συνεχώς Στο Χωριό Δακρυρρόεσσα Φιλαλληλία με Σειρά Βαθύρριζη Αυτή Ευσπλαχνία Έτρεφε Νέους Γλωσσικούς Ανθούς