Λελεύω σε (Ο Αετός Και το Δελφίνι) Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

«Συνεχίσαμε Να Βαδίζουμε Δίπλα Στα Τείχη Περάσαμε Τον Πύργο του Μιθριδάτη Κατηφορίσαμε Στον Ταρσανά Και Ψαράδικα Προσπεράσαμε τα Κέντρα με Τη Φασαρία Τραγούδια Δεν Ακούγαμε Τίποτα Κοιτούσαμε Κάτω Δρόμο Σαν Μετρούσαμε Βήματα Που μας Χώριζαν από Προορισμό Κάποια Στιγμή Άρχισα Απαγγέλλω Ψιθυριστά Λες Φοβόμουνα Μήπως Πεταχτεί Καμιά Γωνιά η Μάνα Καταχερίσει ο Αετός το Δελφίνι (Αν Αυτός Είναι Τίτλος Φύγει) Αργοναύτες Ξεκινήσαν Καράβι Την Αργώ για Χρυσοπορτοκάλια Έφτασαν Μέχρι Εδώ Ωραίο Πόντο Πράσινα Βουνά Απέραντα Ακρογιάλια Σκοτεινά Νερά…» Καθηγητής Αρχαιολογίας Τζέισον Ένα Παιδιά των Ελλήνων Ποντίων Δόθηκαν σε Αμερικανούς Υιοθεσία Μετά Ξεριζωμό Επισκέπτεται Σινώπη 1950 Περπατώντας Στη Γενέθλια Γη Κατακλύζεται Αναμνήσεις Αναπάντεχα Ανακαλύπτει Ότι Μοναδικός Επιζών Οικογένειά Παρακολουθώντας Πορεία Αναγνώστης Γίνεται Κοινωνός της Ιστορίας Εντυπωσιάζεται Δύναμη Ανθρώπων Ταξιδεύει Μέσα Τις Εικόνες Λέξεων Στην Ομορφιά Σινώπης Μαθαίνει Ιστορικά Γεγονότα Συνειδητοποιεί Πως Πέρα Ροή Γεγονότων Συναισθήματα οι Ανθρώπινες Σχέσεις Μένουν Ζωντανές Ζωής