η Γιαγιά μου Βιβλία Λογοτεχνία Παγκόσμια

Όταν Βάζω με Τον Νου μου Γενάρη Εκείνης της Χρονιάς Κρυώνω Νιώθω Έναν Πόνο Βαθιά Μέσα «Να Εδώ Είναι ο Πόνος» Έλεγε η Μαμά Κρατώντας το Χέρι Πάνω Στο Αριστερό Στήθος Ήθελε Να Εξηγήσει Ότι Είχε Αβάσταχτη Λύπη Ακριβώς Έτσι Κι Εμένα Πονάει Ένα Μέρος Στην Καρδιά Στη Σκέψη Εκείνου του Είμαι Στον Αυλόγυρο Ενός Τζαμιού· Ψυχρό Περιφραγμένο Ψηλό Τοίχο από Τεράστιες Παλιές Μαυρισμένες Πέτρες· Φέρετρο Μουσαλά(*) σου Πιάνεται Ψυχή Πλάκα Μάρμαρου Κάτω Τόσο Παγωμένη Που Φαίνεται Πως Αν Την Ακουμπήσω Θα Κολλήσει Της· Στέκομαι Μακριά Λες Όλα Τεράστιος Τοίχος Αυτές οι Πέτρες Έχουν Σχεδιαστεί για Νιώσει Άνθρωπος Απελπισία Κακομοιριά Φετχιέ Τσετίν Μεγάλωνε σε Μια Μικρή Επαρχιακή Πόλη Τουρκίας Εικόνα Γιαγιάς ως Μιας Ευτυχισμένης Και Αξιοσέβαστης Μουσουλμάνας Νοικοκυράς Πέρασαν Δεκαετίες Μέχρι Αποκαλύψει Ίδια Αλήθεια: Γεννήθηκε Χριστιανή Αρμένισσα Όνομά Ήταν Άλλο Περισσότεροι Άντρες Χωριό Σφαγιάστηκαν 1915 τα Γυναικόπαιδα Χωριού Στάλθηκαν Πορεία Θανάτου Εκείνη Έσωσε (Αρπάζοντάς Αγκαλιά Μάνας Της) Ένας Τούρκος Αξιωματούχος Έγινε Πατέρας Αυτό Ήξερε Γιαγιά Ακόμη Συγγενείς Αμερική Μπορούσε Τη Βοηθήσει τους Εντοπίσει Προτού Κλείσει Μάτια Αυτήν Συγκλονιστική Μαρτυρία Σπάει Σιωπή Χώρα Όπου Γενοκτονία των Αρμενίων Απλώς Δεν Έχει Συμβεί