η Φίλη μου Έλλη Παππά Βιβλία Βιογραφίες – Ντοκουμέντα Μαρτυρίες - Αναμνήσεις Έρευνες

Πολλές Φορές Σκέφτομαι Είμαι Βέβαιη Πως Αν μας Κρατούσαν Στην Απομόνωση της Ασφάλειας ως Σήμερα (Εννοεί το Χρόνο Που Γράφει Αυτό Βιβλίο 1945-1996) 45 Ολόκληρα Χρόνια Θα Μπορούσαμε Να Επιζήσουμε Και Κάτι Περισσότερο: Ήμασταν Ευτυχισμένοι Γιατί Μέσα Εκεί Όπου Έκλεισαν για Συντρίψουν Μπορέσαμε Έχουμε Μια Πλήρη Ζωή Δεν Μπορώ Παρά Παραδεχτώ Είχαμε Ένα Προνόμιο σε Λίγους Ανθρώπους Έλαχε – Υποτεθεί Υπάρχει Παρόμοιο Προηγούμενο Την Αγάπη Στο Ανυπόφορο Σκοτάδι του Κελιού μου Νυχτοήμερα Ηλεκτρικό Νίκου Εμείς Ζούσαμε Τον Δικό Έρωτα Έδινε Φως Ψυχή Όχι Μόνο Μυαλό Μεγάλο Αυτή η Αυτός ο Έρωτας Τρέφεται από Κοινότητα των Σκέψεών Απόφασής Τη Φέραμε Μαζί Πολύ Πριν Πέσουμε Στα Χέρια τους Μην Αφήσουμε Σωματικά Ψυχικά Πνευματικά Μα Αντίθετο: Συντρίψουμε τα Σχέδια Τις Μεθόδους Νομίζω Ότι Καταφέραμε Κι Κάνει Περήφανους Τολμώ Πω Χαρούμενους Σαρκάζαμε Βασανιστές Έκανε Γελάμε Αποκαλύπταμε Δειλία Κάτω Επηρμένους «Εξουσιαστές» Πραγματικά Ήταν Δειλά Τιποτένια Ανθρωπάκια Χαιρόμασταν Αποφασισμένοι Πεθάνουμε Κάναμε Μέλλον Βάζοντας Πάντα Μπροστά «Αν Ζήσουμε» Βλέπαμε Ζωντανεύουν Αλληλογραφία Σπάζαμε Βασανιστήριο Απομόνωσης Ευτυχία Μεγαλώναμε Παιδί Σ’ Εκείνα Κελιά Λαχταρούσαμε Καινούργια Θ’ Αφήναμε Πίσω Πρέπει Ομολογήσω: Προνομιούχοι