Γη της Πικραμένης Παναγιάς 2: του Άγριου Καιρού Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

το Βράδυ του Σαββάτου Διαβαίνει Εφιαλτικά Στο Υπόγειο Σχολειού Γύρω μου Μανάδες Αποκαμωμένες Και Παιδιά Τρεμάμενα Τη Νυχτερινή Σιγαλιά Σπάνε Μόνο οι Εκρήξεις Απ’ τα Τουρκικά Κανόνια Που Βροντούν Στις Ακτές της Κερύνειας με Πρώτο Φως Σηκώνομαι Ανεβαίνω Την Παλιά Σκάλα Βγαίνω Προαύλιο Ν’ Αγναντέψω προς Μεριά Θάλασσας Μάτια Γουρλωμένα από Φόβο Κοιτούν Σαν Επιστρέφω «Είναι Παντού… Τούρτζοι Είναι Παντού…» Ψελλίζω Κι Αγκαλιάζω Σφιχτά Φιλίτσα «Έχουν Γεμίσει Όλο Τον Γιαλό…» Καλοκαιρι ’74 Καλοκαίρι των Νεκρών Χιλιάδων Αγνοουμένων Τότε ο Τούρκος Εισβολέας Πατά Κύπρο Πνίγει Αίμα Μαρτυρική Κερύνεια Μέχρι Αμμόχωστο Βομβαρδισμένη Λευκωσία Μόρφου Ευγενίας Βασανίστηκε Μαρτύρησε Όπως Χιλιάδες Κύπριες Γυναίκες Μαρίτσας Απόμεινε Μια Άδεια Ορφανεμένη Αγκαλιά Βαγορή Φιλίτσας Λιώνουν Καρτερώντας Μέρα Νύχτα Έναν Πατέρα Νίκου Ανδρέα Μάρκου Πολέμησαν Μονάχοι Παρατημένοι Προδομένοι Άντρες Έγιναν Εικόνες Ξέθωρες Μπρος σε Μαυροφορεμένα Κορμιά