Γη της Πικραμένης Παναγιάς 1 Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

Ανοιγοκλείνω με Βιάση τα Βλέφαρά μου Καθώς Συνέρχομαι Απ’ το Χτύπημα Πρώτο Που Νιώθω Δίπλα Τρία Αγόρια Ολάκερη η Ζωή «Μαμά…» «Μανούλα…» Δυο Φορές Φωνές Λαθεύω Θεέ Δεν Είναι Λειψή Μια Φωνή Λιγότερη «Πού » Ουρλιάζω Κι Ψυχή Σκίζεται ο Άλλος Γιος Κυπρος Θαλασσοφίλητη Λιόχαρη Μα Δουλωμένη Στους Αποικιοκράτες Όταν Σημαίνει Ώρα Λαός της Σηκώνεται Ορθός Μόνος Ενάντια σε Αυτοκρατορία Πολεμάει Ελπίζει Πονάει Και Ματώνει Στις Αγχόνες των Άγγλων Πρώτα Ύστερα Κατάντικρυ Στον Τούρκο Τον Εισβολέα Πνίγει Στο Αίμα Νησί Εκείνο Μαύρο Καλοκαίρι του ’74 Νεκρών Αιχμαλώτων Ξεριζωμένων Χιλιάδων Αγνοουμένων Μαρίτσας Απόμεινε Άδεια Ορφανεμένη Αγκαλιά Ελένης Αρνιέται Να Μαυροφορεθεί Γιατί Παράδωσαν Ένα Κορμί Μοιρολογήσει Βαγοράκη Στέκει Ολημερίς Τη Φωτογραφία Ενός Χαμένου Πατέρα Κρεμασμένη Άγουρο Στήθος Νίκου Ανδρέα Μάρκου Εικόνες Ασπρόμαυρες Μπρος Σ’ Αναμμένα Καντήλια Άντρες Γυναίκες Παιδιά Αδέρφια μας Στην Κύπρο Αυτό Δίκιο Δάκρυ τους Αυτός Αγώνας