Εκεί Που Σταυρώνει ο Χορός: Κόσμος Ζωή Και Λειτουργία σε Ένα Ελληνορθόδοξο Χωριό Βιβλία Λογοτεχνία Παγκόσμια

Ήμουν η Μόνη Ξένη Μέσα Στην Κοινότητα –Ήμουν Ανύπαντρη Ακόμη Τότε– Και Εξαρτιόμουν από τους Ανθρώπους για τα Πά­ντα Όχι Μόνο Τις Πληροφορίες του Τρόπου Ζωής της Πίστης των Αξιών Αλλά Κείνα Πράγματα Χωρίς Οποία Καμία Ζωή Δεν Θα Μπορούσε Να Είναι Εφικτή Εκεί – Φιλοξενία Αγάπη Γέλιο Παρηγοριά Συντροφιά Τίποτα Μπορεί Αντικαταστήσει Μένα Τη Ζωντανή Εμπειρία Αυτού Σβελτάδα Φωνής Ανθρώπων με Την Απαλή Ευβοιώτικη Προφορά Τον Απότομο Χείμαρρο Υβρεολόγιου Πάνω Σ’ Ένα Παραβατικό Παιδί Ή σε Μια Παραστρατημένη Κατσίκα το Άρωμα Πεύκου Απ’ Τζάκια Χειμώνα Δροσιά Νερού Κάτω Πλάτανο Καλοκαίρι· Ανοιξιάτικες Βραδιές Γεμάτες Αηδονίσματα Λαλήματα Πετεινών Ξεσπάσματα Γαβγισμάτων· Σεπτεμβριάτικο Αέρα Αψιές Μυρωδιές Αποξηραμένα Βότανα Σάπια Σύκα· Μακρές Πεζοπορίες Στα Βουνίσια Μονοπάτια Χωριού Πανδαισία Συζητήσεών Τους· Εκπληκτική Δέχονται ως Ανάμεσά Χειμωνιάτικα Δειλινά Που Καθόμουν Μαζί Μπροστά Στο Τζάκι Ήχους Φλόγας Τριζοβολά Ξύλο Κι Χωρικούς Διηγούνται Παλιές Αναμνήσεις Βαθιά Δραματικά Απηχήματα Συζητούν Αναπολούν Μοιράζονται Ενοράσεις Ιστορίες Σιωπές Κάτι Τέτοιες Στιγμές Ένιωθα Όπως Νιώθουν Πράγματι οι Άνθρωποι Κοινότητες Όταν Σιγουριά Αλώβητη· Εγώ Πως Κέντρο Κόσμου