Δεκατρία Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

«Οι Γονείς Μου Βγήκαν Πρώτη Φορά Ραντεβού Στις 3 Αυγούστου του 1957 Πήγαν Στο Τσίρκο της Μόσχας Που Επισκεπτόταν Περιοδεύον Την Αθήνα Ποδήλατα Με Μια Ρόδα Δυο Και Τρεις Κοπέλες Να Σαλτάρουν Στην Πλάτη Αναβάτη Ταχυδακτυλουργοί Φλογοφάγοι Θηρία Θηριοδαµαστές Πολικές Αρκούδες Δηλαδή Αιλουροειδή Ελέφαντες Κόµπρες Έβγαιναν από τα Καλάθια τους Λικνιζόµενες Κλόουν Είχε Συγκροτήµατα Παραδοσιακών Χορών Απέραντη Σοβιετική Επικράτεια Εκεί Φιλήθηκαν για Πολύ Ψηλός Κι Ογκώδης ο Αλέξανδρος Έσκυψε Πάνω Τη Νίκη Ελπίζοντας Εκείνη Μην Τραβηχτεί Ούτε Γυρίσει Καν το Μάγουλο Όταν Έδωσε Χείλη Θα Τον Πληµµύρισε Θριαµβική Χαρά Γεννήθηκα Εννέα Ακριβώς Χρόνια Αργότερα 1966 Εγώ –Όπως Όλοι Μας Μάλλον– Ένα Είµαι Στήνει Διαρκώς Φαντασµαγορίες Σκαρφίζεται Νούµερα Δαµάζει Όσο Μπορεί Άγρια Ζώα Μέσα Του… Απολαµβάνει Υπερθέαµα Έστω Δίχως Θεατές Ακόµα Λιοντάρια οι Σαλτιµπάγκοι Μένουν Νηστικοί…» Μια Μεγάλη Βουτιά Κάνει Χρήστος Χωµενίδης Στα Πρώτα Δεκατρία Ζωής Μέχρι 1979 σε Ελλάδα Καταιγίζεται Γεγονότα Υποφέρει Πότε Κραυγάζει Σιωπά Εκκωφαντικά Ολόκληρη Εποχή –Και Αν Μοιάζει Μακρινή– Επιµένει Συνοµιλεί Σήµερα Εικόνες Ήχοι Γεύσεις Αρώµατα Πρόσωπα Ηρωικά Ευτράπελα Κεντούν Τις Ιστορίες Στον Καµβά Ιστορίας Διαβαστεί ως η Συνέχεια Νίκης Στέκει Συνάµα Απολύτως Αυτόνοµα Δείχνει Πώς Μπορούµε Πλάθουµε Μύθους Μένουµε Απόλυτα Πιστοί Πραγµατικότητα