Αρματωμένα Χρόνια Βιβλία Λογοτεχνία Ελληνική

Κι Όσο Ζυγώναμε Τον Εχθρό το Νιώθαμε Που Σίμωνεν η Άγριαν Ώρα Τόσο Λαχτάριζαν Και Καίγανε τα Σωθικά Πέτρωνε Μέσα μας Καρδιά Σκλήραινε Σαν Ξύλο Πέτσα Ήτανε Κείνη Την Σα Να Μην Είχε Ποτέ Γελάσει Τ’ Αχείλι Άγγιξε Μαλακοσύνη Αγάπη Τούτες Τις Στιγμές οι Αγάπες Όλες Ιερά Απόκρυφα Όλα Μάνες Πατέρες Αγαπητικές Όνειρα Θύμησες Πάθια Εγωισμοί Φόβοι Παλικαροσύνες Έρχονται Αραδιάζονται σε Μια Γραμμή Τεντωμένη Πύρινη Ξεκινάει από Άκρια του Ντουφεκιού Τρυπώνει Ίσα Στην Αντίπαλου «Ένα Βιβλίο για Κάθε Δοκιμαζόμενο Αγωνιζόμενο Άνθρωπο Παλεύει Συνειδητά Ενάντια Δυσκολία Παραμείνει Συνεπής Στα Πιστεύω Αλλά Ένα Πολύτιμο Ψυχογράφημα Μιας Δύσκολης Εποχής » Μαρία Ν Ψάχου «Πάντα Όταν Κάθομαι Γράψω Σελίδα Αισθάνομαι Ότι Κάποια Κρούστα Σπάζω Κάτι Προσπαθώ Απελευθερώσω Κει Πρόσωπο Συγκίνηση Σκέψη Ή Στάση Ανθρώπινη Αυτές Εδώ Αναφορές μου Πολιτική Αυτή Έννοια Έχουν Δεν Κάνω Ιστορία Μάλιστα Είναι Εγώ κατά Δύναμιν Βρω Αυτό Κάτω…» Μήτσος Αλεξανδρόπουλος